Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή!/update

Οκτώβριος 15, 2007 at 2:48 μμ (Ελληνικά, Πάνος Τζαβέλας, Παραγγελιές, Της κατοχής, αυτοσχέδια)

 Με πίκρανε ο Πάνος ο Τζαβέλας, του οποίου το όνομα το είδα πριν από τις εκλογές, σε μια λίστα που είχε δημοσιεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων που τον υποστήριζαν προεκλογικά. Παρόλα αυτά δεν του κρατάω κακία. Και ούτε πρόκειται να ακυρώσω τα τραγούδια που έμαθε στον κόσμο μέσα από το «Αντάρτικο λημέρι» του.

Πόσες φορές έχετε ακούσει την φράση «πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή». Είτε από γιαγιάδες είτε από παππούδες που ζούσαν τον καιρό της κατοχής, αυτή η φράση μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό από 5-6 χρονών. Κι όμως έφτασα 21 για να μάθω τι ακριβώς σημαίνει και από που προέρχεται.

Σύμφωνα με τον elliot afanas του οποίου η γιαγιά το τραγουδούσε, ήταν αυτοσχέδιο ποιηματάκι, που φτιάχτηκε από κόσμο, που περίμενε ώρες και ώρες στα συσσίτια της κατοχής.

Έβλεπαν λοιπόν, τα παιδάκια που λιμοκτονούσαν στην κατοχή, την χοντρή κυρία του Ερυθρού Σταυρού, να τους μοιράζει φαγητό, με τους λιγότερο τυχερούς να παίρνουν ως απάντηση στο προταγμένο για ένα κομμάτι ψωμί χέρι τους, το «φαΐ τέλος» της χοντρής κυρίας και μέσα στην πίκρα τους έφτιαξαν ένα τραγουδάκι που, ο Πάνος Τζαβέλας συμπεριέλαβε αργότερα, στον δίσκο «Τραγούδια από το αντάρτικο λημέρι του Πάνου Τζαβέλα» το οποίο (λημέρι) και γνώρισε μεγάλες πιένες τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν ακόμα ο κόσμος διψούσε για πολιτικό-αντάρτικο-αντιστασιακό τραγούδι. (μεγάλη πρόταση έγραψα, ελπίζω να μην την διαβάσατε μονοκοπανιά)

Πατάω ένα κουμπί

«Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ φαΐ

Θα πάω να το πω
στον Ερυθρό Σταυρό
πως είσαστέ
συνένοχες κι οι δυό

Πατάω κι άλλο ένα
και βγαίνει μια χοντρέλα
και λέει στα παιδάκια
νιξ σαρδέλα

Κι εσύ μωρή μαντάμ
που κλέβεις τα κουκιά
και κάνεις τα μαλλιά σου
περμανάντ

Μην τα ξαφρίζεις πολύ
γιατί είναι όλο ζουμί
μην ρίχνεις και νερό
δεν είναι καθαρό

Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ φαΐ

Κι εσύ με τα ρολό
που κλέβεις το χυλό
και κάνεις παπουτσάκια
με φελλό

Θα πάω να το πω
στον Ερυθρό σταυρό
πως είσαστέ
συνένοχες κι οι δυό

Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ ψωμί»

Κατεβάζετε από ΕΔΩ

Χωρίς τις ιστορικές γνώσεις του σ. elliot afanas, αυτό το blog δεν θα είχε ανοίξει ποτέ τις πόρτες του στο κοινό. Όσο για τον σ.Ερυθρό, ο οποίος έχει γίνει επίσημως συνομιλητής της συντακτικής ομάδας και την βοηθά ιδιαίτερα να καλύψει αδυναμίες και να παρουσιάσει όσα περισσότερα κομμάτια μπορέσει, θα του ζητήσω συγγνώμη γιατί ανακάλυψα με ιδιαίτερη λύπη, ότι δεν έχω το «Είμαστε δυο» στην εκτέλεση που ζητάει, όμως μέχρι το βράδυ θα έχει πέσει στα χέρια μου, συνεπώς και στα δικά του.

Update: Είπαμε ότι σε αυτό το blog η επιθυμία σας είναι διαταγή για εμάς. Επίσης είπαμε ότι εδώ οι δεσμεύσεις υλοποιούνται. Έτσι λοιπόν, ο σ. Ερυθρός, γίνεται ένας ακόμα ευτυχισμένος φίλος του blog αυτού, καθώς παίρνει στα χέρια του ζεστό-ζεστό το κομμάτι που ζήτησε:

Είμαστε δυό:

«Είμαστε δυο, είμαστε δυο
κι η ώρα σήμανε οχτώ
κλείσε το φως χτυπά ο φρουρός
το βράδυ θα ‘ρθουνε ξανά
Ένας μπροστά, ένας μπροστά
κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν
με τη σιωπή κι ακολουθεί
το ίδιο τροπάρι το γνωστό

Βαράνε δυο, βαράνε τρεις
βαράνε χίλιοι δεκατρείς
πονάς εσύ, πονάω κι εγώ
μα ποιος πονάει πιο πολύ
θα ‘ρθει καιρός να μας το πει

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς
καβάλα πάμε στο καιρό
με τον καιρό, με τη βροχή
το αίμα πήζει στη πληγή
ο πόνος γίνεται καρφί

Ο εκδικητής, ο λυτρωτής
είμαστε δυο είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς»

Μουσική, στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης

Κατεβάζετε από ΕΔΩ

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια

η μπαλάντα του οπερατέρ

Οκτώβριος 14, 2007 at 4:12 μμ (Δημητριαδη, Ελληνικά, Μπιρμαν, Μικρουτσικος)

 

Δύσκολη, η επιλογή του κομματιού και πάλι. Αφού κανένας δεν δίνει παραγγελία για κομμάτι, αναγκάζομαι (με κουράζετε, το ξέρετε;) να ψάξω και να βρω τι θέλω εγώ να ανεβάσω.

Σήμερα λοιπόν, ακούγοντας κάποια κομμάτια, μου ήρθε στο μυαλό, ο Θάνος Μικρούτσικος. Έβαλα τον δίσκο να παίζει. Τα «Πολιτικά Τραγούδια». Οποιοσδήποτε, έχει ασχοληθεί λίγο με το πολιτικό τραγούδι, είναι δύσκολο να μην γνωρίζει τον εν λόγω δίσκο.

Στην συλλογή αυτή παρουσιάζονται μελοποιήσεις (από τον Θάνο) ποιημάτων του Βολφ Μπίρμαν αλλά και του Ναζίμ Χικμέτ. Οι ΕΚΚΕτζήδες τότε, -μαοϊκοί μέχρι το κόκκαλο δηλαδή- Θάνος Μικρούτσικος και Μαρία Δημητριάδη, συνεργάζονται σε έναν δίσκο με πολύ ενδιαφέρον και «υπερ»επαναστατικό (ψιλοαριστερίστικο) περιεχόμενο. 

Σήμερα λοιπόν ασχολούμαστε, με ένα τραγούδι σε στίχους του Βόλφ Μπίρμαν. Ο συγκεκριμένος αν και είχε γεννηθεί στην Δυτική Γερμανία, μετακόμισε στην Ανατολική Γερμανία, η οποία όμως δεν του άρεσε και τόσο πολύ και μας την… έκανε  με ελαφρά πηδηματάκια για το Αμέρικα.

Οι στίχοι του παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον αν μη τι άλλο. Στην μπαλάντα του οπερατέρ, ο Μπίρμαν κριτικάρει την άποψη της μη βιας που ενστερνιζόταν και κόστισε στην Χιλή την πορεία της προς την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού, αλλά και την ίδια την ζωή του Αλιέντε.

Οι στίχοι:

Η Μπαλάντα του Οπερατέρ

«Στο Σαντιάγκο, στης σφαγής τα χρόνια, πέσαν πολλοί
και πού να βρεις ονόματα
Και με μια λέξη – να ποια είναι η Χιλή –
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του

Αχ,
η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα –
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα

Σύντροφοι γνωστό αυτό –
ήταν, είναι, και μένει αληθινό.
Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular

Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει.
Είδα τη δουλειά των στρατιωτών
το μακέλεμα
Είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
– το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο
για να σωθεί

Και τα τουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουν τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς

Αχ, η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές

…κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα»

Το κατεβάζετε από ΕΔΩ

Μόνιμος σύνδεσμος 4 Σχόλια

Which side are you on?

Οκτώβριος 13, 2007 at 5:13 μμ (Παραγγελιές, δύση, διεθνισμός)

 

Ταλαιπώρησα αρκετά το -φτωχό είναι η αλήθεια- μυαλό μου, για να βρω τι θα ανεβάσω σήμερα και για να πω την αλήθεια δεν τα κατάφερα κιόλας, αφού ό,τι κι αν σκεφτόμουν, είτε δεν το είχα μαζί μου, είτε δεν έβρισκα όσα στοιχεία ήθελα για το κομμάτι ώστε να το ανεβάσω. Όμως όπως λένε, όποιος δεν έχει μυαλό, έχει συντρόφους.

Which side are you on, λοιπόν:

«Come all you good workers,
Good news to you I’ll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell.

(ρεφραίν):

Which side are you on?
Which side are you on?
Which side are you on?
Which side are you on?

My dady was a miner,
And I’m a miner’s son,
And I’ll stick with the union
‘Til every battle’s won.

They say in Harlan County
There are no neutrals there.
You’ll either be a union man
Or a thug for J. H. Blair.

Oh workers can you stand it?
Oh tell me how you can?
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?

Don’t scab for the bosses,
Don’t listen to their lies.
Us poor folks haven’t got a chance
Unless we organize.»

Προς το παρόν ανεβάζω την εκτέλεση της Natalie Merchant, για την οποία ευχαριστώ και πάλι τον σ. Ερυθρό ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες θα ανεβάσω και μια ανδρική εκτέλεση, την οποία και προτιμώ λόγω προφοράς.

Κατεβάζετε το τραγούδι από Natalie Merchant από ΕΔΩ. H αντρική εκδοχή, ΕΔΩ.

Το 1931 λοιπόν, οι μεταλλωρύχοι της πόλης Χάρλαν, κατεβαίνουν σε απεργία. Οπλισμένοι χαφιέδες της ιδιοκτητών των ορυχείων όργωνουν την επαρχία, τρομοκρατώντας τα μέλη του σωματείου μεταλλωρύχων, ενώ στρέφουν το μίσος τους ιδιαίτερα ενάντια στους ηγέτες του κινήματος, τους οποίους και ξυλοφορτώνουν, φυλακίζουν αλλά και δολοφονούν.

Παρά την εργοδοτική τρομοκρατία, οι μεταλλωρύχοι παρουσιάζονται αποφασισμένοι και συνεχίζουν την απεργία, ενώ απαντούν με συγκρούσεις αλλά και δολοφονίες «χωροφυλάκων» και χαφιέδων.

Η κυρία Ρις στην οποία αποδίδονται οι στίχοι του «which side are you on» δεν έγραψε «αποστασιωποιημένη» τα λόγια αυτά. Ο άντρας της, ο Σαμ, ήταν ένας από τους ηγέτες του σωματείου.

Ο σερίφης του Χάρλαν J. H. Blair, ο οποίος απολαμβάνει ιδιαίτερης αναφοράς στο τραγούδι, μπήκε μαζί με τους άντρες του στο σπίτι της Ρις, ένα από τα βράδια της απεργίας, ψάχνοντας για τον άντρα της, όταν αυτή ήταν μόνη της με τα 7 παιδιά της. Έκαναν το σπίτι άνω-κάτω, ενώ όταν επιτέλους κατάλαβαν πως ο Σαμ δεν βρίσκεται κρυμένος κάπου στο σπίτι, του έστησαν ενέδρα, περιμένοντάς τον να γυρίσει εκεί, ώστε να τον δολοφονήσουν εκεί.

Η κυρία Ρις, όσο οι άντρες του σερίφη περίμεναν τον άντρα της, έσκισε ένα χαρτί από το ημερολόγιο τοίχου που διατηρούσε και έγραψε στην λευκή του πλευρά τους στίχους του «Which side are you on». Το τραγούδι διαδόθηκε πολύ γρήγορα και από εκεί και πέρα, δεν υπήρχε απεργία στην οποία δεν υιοθετήθηκε τουλάχιστον σαν σύνθημα.

Και chumbawamba

Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο τραγούδι, του οποίου την ιστορία έμαθα χάρη στον σ.Ερυθρό, που μου έστειλε το link. Ψάχνοντας λίγο στο γοογλ, έμαθα ακόμα πως οι Chumbawamba έχουν γράψει παρεμφερές κομμάτι με σαφή αναφορά στο «which side are you on» αυτήν την φορά για την απεργία των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ. Για την συγκεκριμένη απεργία, για να κάνω και το άλλο κομμάτι μου, το αθλητικό αυτήν την φορά, έχω να πω, ότι ο μεγάλος ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης (οι ποδοσφαιριστές του δηλαδή) είχε συμπαρασταθεί στον αγώνα των λιμενεργατών, ενώ ο Ρόμπι Φάουλερ, κορυφαίος παίκτης τότε της Λίβερπουλ, μετά από τέρμα που πέτυχε σε αγώνα για το αγγλικό πρωτάθλημα, είχε σηκώσει την φανέλα της ομάδας, αποκαλύπτοντας μια άλλη κόκκινη φανέλα με μήνυμα αλληλεγγύης προς τους απεργούς.

Φυσικά και λίγες μέρες μετά τιμωρήθηκε για την κίνησή του από την Αγγλική Ομοσπονδία. Βέβαια στο κομμάτι των chumbawamba το «unless we organise» της Ρις που αφήνει μόνη ελπίδα των εργατών την οργάνωση μέσω του σωματείου τους, χάνεται και αντικαθίσταται λόγω και της ξεπουλημένης ηγεσίας του σωματείου των ναυτεργατών του Μέρσεϊσάιντ (έχουν και αυτή την δική τους ΓΣΕΕ) το οποίο υπονόμευε την απεργία…

Το «One by one», των Chumbawamba περιλαμβάνεται στον δίσκο τους «Tubthumper» του 1997.

«One by one»

«Pontius Pilate came to our town
Up to the dockyards to see the picket line
We asked him to help but he just turned around
He’s the leader of the union now
 
Leader of the union
All of our questions he ignored
He washed his hands and he dreams of his reward
A seat in the House of Lords

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out

We live for words and die for words
Principles we can afford
When all our Brothers turn to Lords
Whose side are you on

You tell the world your hands are tied
History three times denied
A sea of changes three miles wide
Whose side are you on

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out

This conspiracy of shame
Murder by some other name
Play up and play the game
Whose side are you on

If any ask us why we died
We tell them that our leaders lied
Sold us out down the riverside
Whose side are you on

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out»

Ότι υποσχόμαστε το κάνουμε πράξη. Δικό σας λοιπόν και το «One by one» κατεβάζετε από ΕΔΩ

 

Μόνιμος σύνδεσμος 6 Σχόλια

η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ

Οκτώβριος 12, 2007 at 11:52 μμ (δύση, διεθνισμός)

Σε κάποιους το έχω στείλει και το έχουν ακούσει (ή και διαγράψει) ήδη. Εμένα μου άρεσε τόσο πολύ που δύσκολα μπορώ να σταματήσω να το ακούω. Είναι το τραγούδι του Ewan MacColl (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του James (Jimmie) Henry Miller) «Η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ».

Αξίζει να αναφερθούμε λίγο στον Ewan MacColl (1915 – 1989). Πολυσχιδής ο Ewan MacCollπροσωπικότητα, γιος ενός σκοτσέζου σιδηρουργού, από το σπίτι του δεν έλειπαν δυο πράγματα: η πολιτική και η μουσική. από πολύ νεαρός (1929 – μόλις δεκατεσσάρων) άφησε το σχολείο και εντάχθηκε στο εργατικό κίνημα, αλλά και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία συμμετέχοντας σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα και ζωγραφίζοντας σκίτσα για τα εργοστασιακά φυλλάδια του βρετανικού ΚΚ. Για πολλά χρόνια ο MacColl παρακολουθούνταν στενά από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ως μέλος του κόμματος αυτού. Ο ίδιος έχει γράψει πάνω από 300 τραγούδια, πολλά από αυτά πολιτικά. Ακόμα υπήρξε και ένας αναγνωρισμένος θεατρικός συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Πίσω στην μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ. Τα κιτάπια μου λένε ότι το τραγούδι γράφτηκε και τραγουθήθηκε το 1954. Ήταν η χρονιά που έληξε -με νίκη των Βιετ Μιν- ο πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες (ο «βρόμικος πόλεμος» όπως τον αποκάλεσαν οι γάλλοι Κομμουνιστές τότε). ο MacColl δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος από αυτή νίκη των λαών της ινδοκίνας κατά των αποικιοκρατών και φυσικά από την εμβληματική προσωπικότητα του Χο Τσι Μινχ που ήταν ο ηγέτης των Βιετ Μιν.

Μοιραία το τραγούδι έγινε ευρύτερα γνωστό κατά τη διάρκεια του 2ου πολέμου της Ινδοκίνας, δλδ του πολέμου του Βιετνάμ. Είχε γίνει ένας από τους ύμνους όλων αυτών ήταν αντίθετοι στον πόλεμο μέσα στην αμερική, αλλά και των αμερικάνων φαντάρων που γυρνούσαν από τη φρίκη αυτού του πολέμου και συντάσσοταν με το φιλειρηνικό κίνημα. μάλιστα, το τραγούδι συνεχίζει να τραγουδιέται μέχρι και σήμερα, αυτή τη φορά για τους φαντάρους που γυρνάνε αηδιασμένη από την κόλαση του ιράκ. περιττό να πούμε ότι «η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ» είναι πολύ δημοφιλής στο Βιετνάμ, όπου μάλιστα έχει διασκευαστεί και στη βιετναμέζικη γλώσσα.

ας πάρουμε τώρα τους στίχους

Far away across the ocean,                             
Far beyond the sea’s eastern rim,        
Lives a man who is father of the Indo-Chinese people,
And his name it is Ho Chi Minh. 

(ρεφρέν:)
Ho, Ho, Ho Chi Minh.
Ho, Ho, Ho Chi Minh.

From Viet back to the Saigon Delta
From the mountains and plains below
Young and old workers, peasants and the toiling tenant farmers
Fight for freedom with Uncle Ho.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh was a deep sea sailor
He served his time out on the seven seas
Work and hardship were part of his early education
Exploitation his ABC.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh came home from sailing
And he looked out on his native land
Saw the want and the hunger of the Indo-Chinese people
Foreign soldiers on every hand.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh went to the mountains
And he trained a determined band
Heroes all, sworn to liberate the Indo-Chinese people
Drive invaders from the land.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Fourteen men became a hundred
A hundred thousand and Ho Chi Minh
Forged and tempered the army of the Indo-Chinese people
Freedom’s Army of Viet Minh.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Every soldier is a farmer
Comes the evening and he grabs his hoe
Comes the morning he swings his rifle on his shoulder
This the army of Uncle Ho.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

From the mountains and the jungles
From the ricelands and the Plain of Reeds
March the men and the women of the Indo-Chinese Army
Planting freedom with vict’ry seeds.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

From Viet back to the Saigon Delta
Marched the armies of Viet Minh
And the wind stirs the banners of the Indo-Chinese people
Peace and freedom and Ho Chi Mmli.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh
το τραγούδι το κατεβάζετε ακούτε από εδώ

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια

Το τραγούδι της ενότητας

Οκτώβριος 12, 2007 at 2:12 μμ (Παραγγελιές) (, )

 

Εξηγώ την λογική μας. Όποτε βρίσκουμε χρόνο και έχουμε μαζί μας υλικό, θα το ανεβάζουμε, αφού πρώτα θα έχουμε ψάξει για να βρούμε την ιστορία του κάθε κομματιού. Θα προσπαθήσουμε να τα πάμε με θεματικές ενότητες και όχι (ας πούμε) πρώτα τα δυσεύρετα και έπειτα αυτά που τα έχουν οι περισσότεροι. Όμως πρώτα και πάνω από όλα θα μπαίνουν οι γνωστές και ως «παραγγελιές».

Πριν καλά καλά ανοίξουμε λοιπόν, είχαμε την πρώτη «παραγγελιά» και άμεσα εκπληρώνουμε την επιθυμία του φίλου Στέφανου.

Το τραγούδι της Ενότητας

«Αφού είσαι ανθρώπινο πλάσμα
κι ανάγκη σου πρώτη το ψωμί
από τα λόγια τα παχιά
μην περιμένεις τροφή
Γι αυτό εμπρός μαρς αριστερά
είν’ η θέση σου εκεί
στο μεγάλο το μέτωπο της εργατιάς
γιατί εργάτης είσαι κι εσύ
Αφού είσαι ανθρώπινο πλάσμα
σαν σκουλήκι δεν θες να σε πατούν
δεν θέλεις δούλους να χεις εσύ
μα ούτε κι αφεντικά
Αφού είσαι εργάτης, εργάτη
το δίκιο σου δεν θα βρεις πουθενά
μονάχη της η εργατιά
κερδίζει την ελευθεριά»

Κατεβάζετε από ΕΔΩ (δεξί κλικ στη σύνδεση και save as…).

Υπάρχει όμως και η γερμανική εκδοχή, η οποία είναι και η πρωτότυπη. Η ελληνική του μετάφραση είναι ακριβής. Οι στίχοι του γερμανικού κομματιού είναι του μεγάλου Μπέρτολτ Μπρεχτ και η μουσική του Χανς Άιλερ.

Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ

Μόνιμος σύνδεσμος 8 Σχόλια

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Οκτώβριος 12, 2007 at 10:50 πμ (Παρεμβάσεις)

Εντάξει μπορεί να είμαστε ακόμα στην αρχή. Δεν έχουμε ακόμα καταλήξει, ούτε καν στο όνομα του blog, ενώ περιμένουμε το header image να ετοιμαστεί στα σκοτεινά υπόγεια όπου ζουν και εργάζονται σαν τα μυρμήγκια οι σύντροφοι καλλιτέχνες.

Ενημερωτικά, λοιπόν, και για να έχετε μια πρώτη ιδέα περί τίνος πρόκειται. Οι «Ερυθρές Μουσικές Ταξιαρχίες» είναι ένα blog, το οποίο έχει σαν στόχο να κάνει κτήμα όσων περισσότερων μπορέσει το αγωνιστικό-ταξικό-επαναστατικό-αντάρτικο-πολιτικό τραγούδι του τόπου μας και όχι μόνο.

Όπως καταλάβατε σε αυτό το blog θα ανεβαίνουν σε μορφή mp3 τραγούδια που υπάρχουν στα αρχείο μας, συνοδευόμενα βεβαίως από μια σύντομη ιστορία που τα χαρακτηρίζει. Η προσπάθεια δεν είναι μεν πολύ συντονισμένη, όμως σε κάθε περίπτωση την κάνουμε με μεράκι. Η συντακτική ομάδα στελεχώνεται από έναν ικανό αριθμό ατόμων (2) που θα προσπαθήσει για το καλύτερο δυνατό.

Βέβαια, επειδή, η μοίρα μας είναι κάποια στιγμή να στερέψουμε, ζητάμε από τον κάθε αναγνώστη που έχει την διάθεση να βοηθήσει σε αυτήν μας την προσπάθεια, να συνεισφέρει από το δικό του αρχείο, είτε με σπάνια .mp3, είτε με κείμενο για την ιστορία κάποιου τραγουδιού (συντελεστές, πως και γιατί γράφτηκε κλπ.)

Αυτά για αρχή…

 

Μόνιμος σύνδεσμος 10 Σχόλια

« Previous page