ohio

Ιανουαρίου 28, 2008 at 11:04 μμ (δύση)

λοιπόν, σήμερα που ο elliot afanas ξεκουράζεται (μετά από πολύ καιρό) λίγο πριν την εξεταστική του, αποφάσισε να βάλει ν’ ακούσει ένα δίσκο και να πει μιαν ιστορία.

ήταν μάης του -όχι και τόσο μακρινού- 1970. οι μπίτλις διαλυόσαντε, γεννιότανε η filo1.jpg ελλάδα είχαμε ακόμα χούντα και γενικά ξεκινούσε η πολύ φάνκι δεκατετία των σέβεντις, την οποία πολλοί μνημομονεύουν μέχρι και τα σήμερα. κάπου εκεί πέρα στριμωγμένος ήταν και ο -σε εξέλιξη- πόλεμος του βιετνάμ.

πρίν ο ρίτσαρντ νίξον μπλέξει με κασσέτες και γίνει ρεζίλι με το σκάνδαλο του watergate είχε γίνει και πρόεδρος των ΗΠΑ το 1968, υποσχόμενος στους αμερικάνους ότι θα τελειώσει τον πόλεμο του βιετνάμ που κόντευε 10 χρόνια. βέβαια, ο πόλεμος όλο και φούντωνε. 90 απρίλη του ’70, λοιπόν, ο νίξον ανακοινώνει σε τηλεδιάγγελμα (όλες οι ωραίες μόδες μας έρχονται από τις ΗΠΑ) ότι το «έθνος της δημοκρατίας» συνεχίζοντας τον πόλεμο ενάντια στο βιετναμέζικο λαό θα εισβάλει στην καμπότζη, συνεχίζοντας με αμείωτο ρυθμό τις πολεμικές επιχειρήσεις. ήταν που ήταν οι αμερικάνοι μπουχτισμένοι με τον πόλεμο στο βιετνάμ 2 φορά, γίνανε τώρα 10! καινούριες strat.gifπορείες, διαμαρτυρίες ξεκινάνε ενάντια στον πόλεμο του βιετνάμ και την καινούρια εισβολή. στους αγώνες για την ειρήνη πρωτοστατούν οι φοιτητές των αμερικάνικων πανεπιστημίων.

κάπου εκεί, στο κεντ του οχάιο (το οποίο στην ελλάδα γνωρίζουμε μέσα από τις παλιές ταινίες και το θείο τζον πάπας από το οχάιο) σ’ ένα πανεπιστήμιο, το Kent State University, την πρωτομαγιά γίνεται διαμαρτυρία στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο (ναι, είχαν και τέτοιους: ένα κομμάτι «μην πατάτε το πράσινο» γρασίδι κάπου στη μέση του campus) και προγραμματίστηκαν νέες διαμαρτυρίες για τις 4 του μήνα.

αλλάζουμε σκηνή και περνάμε στο βράδυ, κάπου κοντά στα μεσάνυχτα στο κεντ. μια παρέα μεθυσμένων μοτοσυκλετιστών ξεκινάνε «ξαφνικά και αυθόρμητα» να πετάνε μπουκάλια και να βάζουν φωτιές. τα μπαρ κλείνουν, ενώ με την παρέα των καβαλάρηδων ενώνται μερικά ακόμα άτομα. ακολοθούν περιορισμένες συγκρούσεις με την αστυνομία και όλη η ιστορία τελειώνει περίπου μια ώρα μετά. οι αψιμαχίες γίνονται αφορμή ο δήμαρχος να κηρύξει την πόλη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να καλέσει στο κεντ την εθνοφρουρά για να «επιβάλλει» την τάξη. κάπου εκεί η κάμερα κάνει πάλι ζουμ στο campus του kent state university, το οποίο είχε περάσει μια καθόλα ήσυχη νύχτα.

2 μάη και οι κινητοποιήσεις στο kent state συνεχίζονται. οι φοιτητές βρίσκονται έξω από το κτίριο εκπαίδευσης εφέδρων (έτσι θα το λέγαμε;), μιας υπηρεσίας που εκπαίδευε φαντάρους στα πανεπιστήμια για να γίνουν αξιωματικοί. η υπηρεσία είχε πάψει να λειτουργεί και το κτίριο πήγαινε για γκρέμισα έτσι κι αλλιώς, πιο πολύ συμβολική ήταν η κίνησή τους να ανάψουν φωτιά έξω από αυτό. η φωτιά δεν άναβε μέχρι να εμφανιστεί ένας μυστηριώδης μηχανόβιος με ένα μπιτόνι βενζίνα (έτσι μας πληροφορεί το πολύ καλό άρθρο των BOB FITRAKIS and HARVEY WASSERMAN), το κτίριο λαμπαδιάζει, μεν, αλλά κανένας δεν παθαίνει τπτ. στις 10 το βράδυ η εθνοφρουρά μπουκάρει στο κάμπους (δεν είχαν εκεί άσυλο, βλέπεις…). δακρυγόνα, χαμός και ένας φοιτητής τραυματίας από λόγχη «εθνοφρουρού».

3 μάη και ενώ ο κυβερνήτης του οχάιου Ρόουντς δηλώνει ευθαρσώς ότι οι φοιτητές που διαμαρτύρονται είναι «η πιο δυναμική και καλύτερα εκπαιδευμένη ανταρτοεπαναστατική ομάδα που βρέθηκε στην αμερική, χειρότεροι από τους κομμουνιστές, τους μελανοχιτώνες και τους κακοποιούς των δρόμων (όλοι μέσα στη σούμα, ίσα κι όμοια)» και ότι «είναι το χειρότερο είδος ανθρώπων στις ΗΠΑ», η αναταραχή στο kent state συνεχίζεται. δεν είναι και λίγο άοπλοι φοιτητές να έχουν να αντιμετωπίσουν οπλισμένους άντρες της εθνοφρουράς. γενικά το όλο σκηνικό μας θυμίζει πολλά (το υπουργείο λέει τους φοιτητές αλήτες κλπ), αλλά ας μην ξεφεύγουμε. 1.000 εθνοφρουροί έχουν μαζευτεί μέσα στο κάμπους εκείνη την κυριακή και ο κυβερνήτης δηλώνει ότι δε θα φύγουν από εκεί, μέχρι να ξεφορτωθούνε τους φοιτητές. αργά το απόγευμα γίνεται νέα πορεία (στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο πάντα), στην οποία οι εθνοφρουρά απαντά με δακρυγόνα και μαχαιρώματα με τις λόγχες.

4 μάη και είναι η μέρα καινούριου προγραμματισμένου συλλαλητηρίου. παρά τις προσπάθειες της διοίκησης του Kent state να τη σταματήσει (μέχρι που πέταξαν φυλλάδια που διέδιδαν -ψευδώς- ότι ματαιώθηκε η διαμαρτυρία) 2.000 φοιτητές μαζεύονται στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο. ξεκινάει να μιλά ο πρώτος ομιλιτής. μπάτσοι και εθνοφρουρά προσπαθούν να διαλύσουν το πλήθος, προτάσσουν απειλιτικά τις λόγχες τους. οι φοιτητές αντιδρούν, αλλά η διαμρτυρία συνεχίζεται χωρίς ιδιαίτερα επισόδεια. Στις 12:22 το μεσημέρι η εθνοφρουρά ξεκινά χωρίς καμία προειδοποίηση ή πρόκληση εκ μέρους των φοιτητών τους πυροβολισμούς. 4 νεκροί, 9 τραυματίες . όλοι πυροβολημένοι από το πολύ 120 μέτρα. Allison Krause, Jeffrey Glen Miller, Sandra Lee Scheuer, William Knox Schroeder. όλοι τους παιδιά, 19 με 21.

νεότερες αποδείξεις δείχνουν ότι οι πυροβολισμοί ξεκίνησαν κατόπιν εντολής και όχι «αυθόρμητα» «από τρομαγμένους εθνοφουρούς που έχασαν την ψυχραιμία τους», όπως περιέγραφε η επίσημη εκδοχή.

το μακελειό του kent state προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις. ξεσπάνε κινητοποιήσεις σε τουλάχιστον 450 αμερικάνικα πανεπιστήμια. εύγλωττο το πανό που κρέμασαν οι φοιτητές του πανεπιστημίου της νέας υόρκης: «δεν δεν μπορούν να μας σκοτώσουν όλους». στην ουάσιγκντον συγκεντρώνονται 100.000 άνθρωποι και διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο του βιετνάμ και τη σφαγή στο πανεπιστήμιο του κεντ.

η «αμερικάνικη δημοκρατία» απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ότιδήποτε της πάει κόντρα και δεν μπορεί να το σταματήσει «με το καλό», το τσακίζει αλύπητα. έτσι και τις κινητοποιήσεις των φοιτητών που ζητούσαν το αυτονόητο, να σταματήσει ένας πόλεμος που γίνεται στην άλλη άκρη της γης. αξιοποιήθηκαν όλες οι αυθόρμητες (ή και σχεδιασμένες) ευκαιρίες για να δείξει ο αμερικάνικος στρατός ότι «δεν παίζει». η σφαγή του kent state άφησε πίσω της, εκτός από νεκρούς μια φωτογραφία για πούλιτζερ και ένα τραγούδι. η φωτογραφία που δείχνει τη Mary Ann Vecchio να κλαίει πάνω από το άψυχο σώμα του Jeffrey Glen Miller είναι τραβηγμένη από τον John Filo, που τότε σπούδαζε φωτορεπόρτερ στο kent state και κέρδισε το βραβείο πούλιτζερ.

το τραγούδι (που αφήνω εδώ) είναι του Neil Young και το έγραψε με αφορμή τη σφαγή στο kent state. To ηχογράφησε με μαζί με τους Crosby, Stills & Nash. στίχοι εδώ

Tin soldiers and Nixon coming,
We’re finally on our own.
This summer I hear the drumming,
Four dead in Ohio.

Gotta get down to it
Soldiers are gunning us down
Should have been done long ago.
What if you knew her
And found her dead on the ground
How can you run when you know?

Gotta get down to it
Soldiers are gunning us down
Should have been done long ago.
What if you knew her
And found her dead on the ground
How can you run when you know?

Tin soldiers and Nixon coming,
We’re finally on our own.
This summer I hear the drumming,
Four dead in Ohio.

το τραγούδι έγινε, όπως ήταν λογικό το τραγούδι έγινε ύμνος, τόσο για όσους κράτησαν ζωντανό στη μνήμη τους το περιστατικό, αλλά και ύμνος κατά του πολέμου στο βιετνάμ. το κατεβάζουμε, εδώ: http://www.filenanny.com/files/44f7b9c9f14e0/CrosbyStillsNashYoung-Ohio.mp3

 κι επειδή μπορούν να γραφτούν τόσα και άλλα τόσα για την υπόθεση αυτή, for further reading κοιτάχτε:

http://www.counterpunch.org/fitrakis05072007.html

http://www.thrasherswheat.org/fot/ohio.htm

και με κάθε επιφύλαξη το «ουδέτερο» άρθρο της βικιπαίδειας

http://en.wikipedia.org/wiki/Kent_state_massacre

Μόνιμος σύνδεσμος 15 Σχόλια

Working Class Hero

Οκτώβριος 17, 2007 at 10:53 πμ (Παραγγελιές, δύση)

 

Άλλη μια παραγγελιά. Άλλος ένας ευχαριστημένος ακροατής. Μετά από παραγγελία του Αμετανόητου για τον οποίο έχουμε σπαταλήσει τα τελευταία δύο post,  σας έχουμε σήμερα τον «ήρωα της εργατικής τάξης» και μάλιστα σε τέσσερις εκτελέσεις.

To «Working Class Hero», λοιπόν, είναι τραγούδι του Τζον Λένον, το οποίο περιλαμβανόταν στο πρώτο του, σόλο αλμπουμ στην μετά Μπίτλς εποχή του.

Με την εμφάνιση κιόλας του εν λόγω κομματιού, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιδρά άμεσα. Με πρόσχημα την λέξη «fucking» που περιλαμβάνει το τραγούδι, απαγορεύεται σε πολλούς σταθμούς, ενώ ο παραγωγός που το έπαιξε πρώτος τιμωρήθηκε με φυλάκιση ενός χρόνου και 10.000 δολάρια πρόστιμο.

Όμως η συγκεκριμένη ιστορία της αμερικάνικης κυβέρνησης και του δικού τους ΕΣΡ δεν κατάφερε να κόψει την πορεία του συγκεκριμένου κομματιού, το οποίο ακούστηκε όσο λίγα την δεκαετία του 70′ στις ΗΠΑ, αγαπήθηκε, συνόδευσε εργατικούς αγώνες και διασκευάστηκε από μια σειρά καλλιτέχνες όπως οι:

Μαριάν Φέιθφουλ, Ντέιβιντ Μπάουι, Μέριλιν Μάνσον,Όζι Όζμπορν κ.α.

Οι στίχοι του «Working Class Hero»

«As soon as you’re born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you’re clever and they despise a fool
Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career
When you can’t really function you’re so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you’re so clever and class less and free
But you’re still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There’s room at the top they are telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me
If you want to be a hero well just follow me»

Η πρώτη εκτέλεση ΕΔΩ
Η διασκευή από David Bowie ΕΔΩ
Η διασκευή από Marilyn Manson ΕΔΩ
Η διασκευή από Green Day ΕΔΩ

Μόνιμος σύνδεσμος 12 Σχόλια

Which side are you on?

Οκτώβριος 13, 2007 at 5:13 μμ (Παραγγελιές, δύση, διεθνισμός)

 

Ταλαιπώρησα αρκετά το -φτωχό είναι η αλήθεια- μυαλό μου, για να βρω τι θα ανεβάσω σήμερα και για να πω την αλήθεια δεν τα κατάφερα κιόλας, αφού ό,τι κι αν σκεφτόμουν, είτε δεν το είχα μαζί μου, είτε δεν έβρισκα όσα στοιχεία ήθελα για το κομμάτι ώστε να το ανεβάσω. Όμως όπως λένε, όποιος δεν έχει μυαλό, έχει συντρόφους.

Which side are you on, λοιπόν:

«Come all you good workers,
Good news to you I’ll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell.

(ρεφραίν):

Which side are you on?
Which side are you on?
Which side are you on?
Which side are you on?

My dady was a miner,
And I’m a miner’s son,
And I’ll stick with the union
‘Til every battle’s won.

They say in Harlan County
There are no neutrals there.
You’ll either be a union man
Or a thug for J. H. Blair.

Oh workers can you stand it?
Oh tell me how you can?
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?

Don’t scab for the bosses,
Don’t listen to their lies.
Us poor folks haven’t got a chance
Unless we organize.»

Προς το παρόν ανεβάζω την εκτέλεση της Natalie Merchant, για την οποία ευχαριστώ και πάλι τον σ. Ερυθρό ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες θα ανεβάσω και μια ανδρική εκτέλεση, την οποία και προτιμώ λόγω προφοράς.

Κατεβάζετε το τραγούδι από Natalie Merchant από ΕΔΩ. H αντρική εκδοχή, ΕΔΩ.

Το 1931 λοιπόν, οι μεταλλωρύχοι της πόλης Χάρλαν, κατεβαίνουν σε απεργία. Οπλισμένοι χαφιέδες της ιδιοκτητών των ορυχείων όργωνουν την επαρχία, τρομοκρατώντας τα μέλη του σωματείου μεταλλωρύχων, ενώ στρέφουν το μίσος τους ιδιαίτερα ενάντια στους ηγέτες του κινήματος, τους οποίους και ξυλοφορτώνουν, φυλακίζουν αλλά και δολοφονούν.

Παρά την εργοδοτική τρομοκρατία, οι μεταλλωρύχοι παρουσιάζονται αποφασισμένοι και συνεχίζουν την απεργία, ενώ απαντούν με συγκρούσεις αλλά και δολοφονίες «χωροφυλάκων» και χαφιέδων.

Η κυρία Ρις στην οποία αποδίδονται οι στίχοι του «which side are you on» δεν έγραψε «αποστασιωποιημένη» τα λόγια αυτά. Ο άντρας της, ο Σαμ, ήταν ένας από τους ηγέτες του σωματείου.

Ο σερίφης του Χάρλαν J. H. Blair, ο οποίος απολαμβάνει ιδιαίτερης αναφοράς στο τραγούδι, μπήκε μαζί με τους άντρες του στο σπίτι της Ρις, ένα από τα βράδια της απεργίας, ψάχνοντας για τον άντρα της, όταν αυτή ήταν μόνη της με τα 7 παιδιά της. Έκαναν το σπίτι άνω-κάτω, ενώ όταν επιτέλους κατάλαβαν πως ο Σαμ δεν βρίσκεται κρυμένος κάπου στο σπίτι, του έστησαν ενέδρα, περιμένοντάς τον να γυρίσει εκεί, ώστε να τον δολοφονήσουν εκεί.

Η κυρία Ρις, όσο οι άντρες του σερίφη περίμεναν τον άντρα της, έσκισε ένα χαρτί από το ημερολόγιο τοίχου που διατηρούσε και έγραψε στην λευκή του πλευρά τους στίχους του «Which side are you on». Το τραγούδι διαδόθηκε πολύ γρήγορα και από εκεί και πέρα, δεν υπήρχε απεργία στην οποία δεν υιοθετήθηκε τουλάχιστον σαν σύνθημα.

Και chumbawamba

Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο τραγούδι, του οποίου την ιστορία έμαθα χάρη στον σ.Ερυθρό, που μου έστειλε το link. Ψάχνοντας λίγο στο γοογλ, έμαθα ακόμα πως οι Chumbawamba έχουν γράψει παρεμφερές κομμάτι με σαφή αναφορά στο «which side are you on» αυτήν την φορά για την απεργία των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ. Για την συγκεκριμένη απεργία, για να κάνω και το άλλο κομμάτι μου, το αθλητικό αυτήν την φορά, έχω να πω, ότι ο μεγάλος ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης (οι ποδοσφαιριστές του δηλαδή) είχε συμπαρασταθεί στον αγώνα των λιμενεργατών, ενώ ο Ρόμπι Φάουλερ, κορυφαίος παίκτης τότε της Λίβερπουλ, μετά από τέρμα που πέτυχε σε αγώνα για το αγγλικό πρωτάθλημα, είχε σηκώσει την φανέλα της ομάδας, αποκαλύπτοντας μια άλλη κόκκινη φανέλα με μήνυμα αλληλεγγύης προς τους απεργούς.

Φυσικά και λίγες μέρες μετά τιμωρήθηκε για την κίνησή του από την Αγγλική Ομοσπονδία. Βέβαια στο κομμάτι των chumbawamba το «unless we organise» της Ρις που αφήνει μόνη ελπίδα των εργατών την οργάνωση μέσω του σωματείου τους, χάνεται και αντικαθίσταται λόγω και της ξεπουλημένης ηγεσίας του σωματείου των ναυτεργατών του Μέρσεϊσάιντ (έχουν και αυτή την δική τους ΓΣΕΕ) το οποίο υπονόμευε την απεργία…

Το «One by one», των Chumbawamba περιλαμβάνεται στον δίσκο τους «Tubthumper» του 1997.

«One by one»

«Pontius Pilate came to our town
Up to the dockyards to see the picket line
We asked him to help but he just turned around
He’s the leader of the union now
 
Leader of the union
All of our questions he ignored
He washed his hands and he dreams of his reward
A seat in the House of Lords

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out

We live for words and die for words
Principles we can afford
When all our Brothers turn to Lords
Whose side are you on

You tell the world your hands are tied
History three times denied
A sea of changes three miles wide
Whose side are you on

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out

This conspiracy of shame
Murder by some other name
Play up and play the game
Whose side are you on

If any ask us why we died
We tell them that our leaders lied
Sold us out down the riverside
Whose side are you on

One by one the ships come sailing in
One by one the ships go sailing out»

Ότι υποσχόμαστε το κάνουμε πράξη. Δικό σας λοιπόν και το «One by one» κατεβάζετε από ΕΔΩ

 

Μόνιμος σύνδεσμος 6 Σχόλια

η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ

Οκτώβριος 12, 2007 at 11:52 μμ (δύση, διεθνισμός)

Σε κάποιους το έχω στείλει και το έχουν ακούσει (ή και διαγράψει) ήδη. Εμένα μου άρεσε τόσο πολύ που δύσκολα μπορώ να σταματήσω να το ακούω. Είναι το τραγούδι του Ewan MacColl (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του James (Jimmie) Henry Miller) «Η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ».

Αξίζει να αναφερθούμε λίγο στον Ewan MacColl (1915 – 1989). Πολυσχιδής ο Ewan MacCollπροσωπικότητα, γιος ενός σκοτσέζου σιδηρουργού, από το σπίτι του δεν έλειπαν δυο πράγματα: η πολιτική και η μουσική. από πολύ νεαρός (1929 – μόλις δεκατεσσάρων) άφησε το σχολείο και εντάχθηκε στο εργατικό κίνημα, αλλά και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία συμμετέχοντας σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα και ζωγραφίζοντας σκίτσα για τα εργοστασιακά φυλλάδια του βρετανικού ΚΚ. Για πολλά χρόνια ο MacColl παρακολουθούνταν στενά από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ως μέλος του κόμματος αυτού. Ο ίδιος έχει γράψει πάνω από 300 τραγούδια, πολλά από αυτά πολιτικά. Ακόμα υπήρξε και ένας αναγνωρισμένος θεατρικός συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Πίσω στην μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ. Τα κιτάπια μου λένε ότι το τραγούδι γράφτηκε και τραγουθήθηκε το 1954. Ήταν η χρονιά που έληξε -με νίκη των Βιετ Μιν- ο πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες (ο «βρόμικος πόλεμος» όπως τον αποκάλεσαν οι γάλλοι Κομμουνιστές τότε). ο MacColl δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος από αυτή νίκη των λαών της ινδοκίνας κατά των αποικιοκρατών και φυσικά από την εμβληματική προσωπικότητα του Χο Τσι Μινχ που ήταν ο ηγέτης των Βιετ Μιν.

Μοιραία το τραγούδι έγινε ευρύτερα γνωστό κατά τη διάρκεια του 2ου πολέμου της Ινδοκίνας, δλδ του πολέμου του Βιετνάμ. Είχε γίνει ένας από τους ύμνους όλων αυτών ήταν αντίθετοι στον πόλεμο μέσα στην αμερική, αλλά και των αμερικάνων φαντάρων που γυρνούσαν από τη φρίκη αυτού του πολέμου και συντάσσοταν με το φιλειρηνικό κίνημα. μάλιστα, το τραγούδι συνεχίζει να τραγουδιέται μέχρι και σήμερα, αυτή τη φορά για τους φαντάρους που γυρνάνε αηδιασμένη από την κόλαση του ιράκ. περιττό να πούμε ότι «η μπαλάντα του Χο Τσι Μινχ» είναι πολύ δημοφιλής στο Βιετνάμ, όπου μάλιστα έχει διασκευαστεί και στη βιετναμέζικη γλώσσα.

ας πάρουμε τώρα τους στίχους

Far away across the ocean,                             
Far beyond the sea’s eastern rim,        
Lives a man who is father of the Indo-Chinese people,
And his name it is Ho Chi Minh. 

(ρεφρέν:)
Ho, Ho, Ho Chi Minh.
Ho, Ho, Ho Chi Minh.

From Viet back to the Saigon Delta
From the mountains and plains below
Young and old workers, peasants and the toiling tenant farmers
Fight for freedom with Uncle Ho.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh was a deep sea sailor
He served his time out on the seven seas
Work and hardship were part of his early education
Exploitation his ABC.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh came home from sailing
And he looked out on his native land
Saw the want and the hunger of the Indo-Chinese people
Foreign soldiers on every hand.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Now Ho Chi Minh went to the mountains
And he trained a determined band
Heroes all, sworn to liberate the Indo-Chinese people
Drive invaders from the land.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Fourteen men became a hundred
A hundred thousand and Ho Chi Minh
Forged and tempered the army of the Indo-Chinese people
Freedom’s Army of Viet Minh.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

Every soldier is a farmer
Comes the evening and he grabs his hoe
Comes the morning he swings his rifle on his shoulder
This the army of Uncle Ho.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

From the mountains and the jungles
From the ricelands and the Plain of Reeds
March the men and the women of the Indo-Chinese Army
Planting freedom with vict’ry seeds.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh

From Viet back to the Saigon Delta
Marched the armies of Viet Minh
And the wind stirs the banners of the Indo-Chinese people
Peace and freedom and Ho Chi Mmli.

Ho, Ho, Ho Chi Minh
Ho, Ho, Ho Chi Minh
το τραγούδι το κατεβάζετε ακούτε από εδώ

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια