Στ’ άρματα, στ’ άρματα!

Νοέμβριος 19, 2007 at 12:18 πμ (Ελληνικά, Της κατοχής, αντάρτικα)

 

Εντάξει, μπορείτε να καταλάβετε και μόνοι σας, τους λόγους που με κράτησαν μακριά από το blog τόσο καιρό! Ακόμα και αν ανέβαζα όμως με την πίεση των τελευταίων ημερών, θα ήταν απλά δυό λόγια που δεν θα είχαν σχέση με το κομμάτι που θα έβαζα και το link για το download.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο σκοπός του blog ήταν (και εν μέρει παραμένει) κάθε κομμάτι να συνοδεύεται και από ένα κείμενο. Για να μην τα πολυλογώ όμως, ας περάσουμε στο σημερινό μας θέμα. Εκτός κλίματος για άλλη μια φορά κι ενώ είχα στο μυαλό μου να σας παρουσιάσω κάτι που να έχει σχέση με το Νοέμβρη (π.χ. Νοέμβρης του ’90-Τσακνής, τον ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης λόγω της επετείου της Οχτωβριανής Επανάστασης ή το Καπνισμένο Τσουκάλι λόγω Πολυτεχνείου) αντ’ αυτού σας δίνω ένα από τα αγαπημένα αντάρτικα με την ελπίδα πως δεν θα έχετε κάποια από τις τρείς εκδοχές που θα ανεβάσω.

Στ’ άρματα, στ’ άρματα, λοιπόν.  To δημοφιλές αυτό τραγούδι γράφτηκε στα τέλη του 1942 από τον ποιητή και δημοσιογράφο Νίκο Καρβούνη (1880 – 1947) και μελοποιήθηκε από τον αντάρτη μουσικό Αστραπόγιαννο (Ακη Σμυρναίο).

Ο Νίκος Καρβούνης γεννήθηκε στην Ιθάκη. Εργάστηκε σαν δημοσιογράφος σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά, όπως στο «Ριζοσπάστη», στην «Πρωΐα» και τους «Νέους Πρωτοπόρους». Μετέφρασε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τα έργα των ποιητών Γουόλτ Γουίτμαν, Σέλεϊ, Πόε και Μαγιακόφσκι. Μαζί με τον Κώστα Βάρναλη εξέδιδε το φιλολογικό περιοδικό «Ηγησώ».

Το 1912, συμμετείχε στους βαλκανικούς πολέμους σαν πολεμικός ανταποκριτής με το τάγμα των Επτανησίων Γαριβαλδινών. Το 1932 ήταν στέλεχος της «Κοινωνικής Αλληλεγγύης» (Διεθνής Εργατική Βοήθεια). Το 1936 εξορίστηκε στη Γαύδο από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή φυλακίστηκε στο στρατόπεδο της Λάρισας.

Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, εντάχτηκε στο ΕΑΜ και ανέβηκε στο βουνό όπου ανέλαβε το Γραφείο Τύπου στην ΠΕΕΑ και το πρώτο ελεύθερο πρακτορείο ειδήσεων. Η προσφορά του στην Εθνική Αντίσταση ήταν σημαντική. Μεταξύ άλλων ανέλαβε σημαντικές αποστολές, για λογαριασμό του ΕΑΜ, στην Αγγλία, Αμερική, Γαλλία και Σοβιετική Ενωση.

Οι στίχοι του «Στ’ άρματα» 

«Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ’ Άγραφα, σείεται η στεριά.
Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα,
για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματωλίκι,
τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή,
λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι λύκοι
στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή.

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό,
νέας ανάστασης χτυπά η καμπάνα,
μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό.

Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα
που μας εβάραινε θανατερά,
θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα
και πανανθρώπινη τη λευτεριά»

Εκτέλεση: Πάνου Τζαβέλα ΕΔΩ
Εκτέλεση: Μαρίας Δημητριάδη ΕΔΩ
Εκτέλεση: Πέτρου Πανδή ΕΔΩ

Τέλος, θα ήθελα την βοήθειά σας, σε ένα πρόβλημα που έχει προκύψει. Μέχρι στιγμης ανέβαζα κομμάτια μέσω του mailboxdrive.com το οποίο όμως μου δίνει μόλις 100mb, χώρο τον οποίο τείνω να ξεπεράσω. Έχετε καμία καλή ιδέα πως αλλιώς θα μπορούσα να τα ανεβάζω;

Advertisements

Μόνιμος σύνδεσμος 10 Σχόλια

Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή!/update

Οκτώβριος 15, 2007 at 2:48 μμ (Ελληνικά, Πάνος Τζαβέλας, Παραγγελιές, Της κατοχής, αυτοσχέδια)

 Με πίκρανε ο Πάνος ο Τζαβέλας, του οποίου το όνομα το είδα πριν από τις εκλογές, σε μια λίστα που είχε δημοσιεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων που τον υποστήριζαν προεκλογικά. Παρόλα αυτά δεν του κρατάω κακία. Και ούτε πρόκειται να ακυρώσω τα τραγούδια που έμαθε στον κόσμο μέσα από το «Αντάρτικο λημέρι» του.

Πόσες φορές έχετε ακούσει την φράση «πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή». Είτε από γιαγιάδες είτε από παππούδες που ζούσαν τον καιρό της κατοχής, αυτή η φράση μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό από 5-6 χρονών. Κι όμως έφτασα 21 για να μάθω τι ακριβώς σημαίνει και από που προέρχεται.

Σύμφωνα με τον elliot afanas του οποίου η γιαγιά το τραγουδούσε, ήταν αυτοσχέδιο ποιηματάκι, που φτιάχτηκε από κόσμο, που περίμενε ώρες και ώρες στα συσσίτια της κατοχής.

Έβλεπαν λοιπόν, τα παιδάκια που λιμοκτονούσαν στην κατοχή, την χοντρή κυρία του Ερυθρού Σταυρού, να τους μοιράζει φαγητό, με τους λιγότερο τυχερούς να παίρνουν ως απάντηση στο προταγμένο για ένα κομμάτι ψωμί χέρι τους, το «φαΐ τέλος» της χοντρής κυρίας και μέσα στην πίκρα τους έφτιαξαν ένα τραγουδάκι που, ο Πάνος Τζαβέλας συμπεριέλαβε αργότερα, στον δίσκο «Τραγούδια από το αντάρτικο λημέρι του Πάνου Τζαβέλα» το οποίο (λημέρι) και γνώρισε μεγάλες πιένες τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν ακόμα ο κόσμος διψούσε για πολιτικό-αντάρτικο-αντιστασιακό τραγούδι. (μεγάλη πρόταση έγραψα, ελπίζω να μην την διαβάσατε μονοκοπανιά)

Πατάω ένα κουμπί

«Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ φαΐ

Θα πάω να το πω
στον Ερυθρό Σταυρό
πως είσαστέ
συνένοχες κι οι δυό

Πατάω κι άλλο ένα
και βγαίνει μια χοντρέλα
και λέει στα παιδάκια
νιξ σαρδέλα

Κι εσύ μωρή μαντάμ
που κλέβεις τα κουκιά
και κάνεις τα μαλλιά σου
περμανάντ

Μην τα ξαφρίζεις πολύ
γιατί είναι όλο ζουμί
μην ρίχνεις και νερό
δεν είναι καθαρό

Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ φαΐ

Κι εσύ με τα ρολό
που κλέβεις το χυλό
και κάνεις παπουτσάκια
με φελλό

Θα πάω να το πω
στον Ερυθρό σταυρό
πως είσαστέ
συνένοχες κι οι δυό

Πατάω ένα κουμπί
και βγαίνει μια χοντρή
και λέει στα παιδάκια
νίξ ψωμί»

Κατεβάζετε από ΕΔΩ

Χωρίς τις ιστορικές γνώσεις του σ. elliot afanas, αυτό το blog δεν θα είχε ανοίξει ποτέ τις πόρτες του στο κοινό. Όσο για τον σ.Ερυθρό, ο οποίος έχει γίνει επίσημως συνομιλητής της συντακτικής ομάδας και την βοηθά ιδιαίτερα να καλύψει αδυναμίες και να παρουσιάσει όσα περισσότερα κομμάτια μπορέσει, θα του ζητήσω συγγνώμη γιατί ανακάλυψα με ιδιαίτερη λύπη, ότι δεν έχω το «Είμαστε δυο» στην εκτέλεση που ζητάει, όμως μέχρι το βράδυ θα έχει πέσει στα χέρια μου, συνεπώς και στα δικά του.

Update: Είπαμε ότι σε αυτό το blog η επιθυμία σας είναι διαταγή για εμάς. Επίσης είπαμε ότι εδώ οι δεσμεύσεις υλοποιούνται. Έτσι λοιπόν, ο σ. Ερυθρός, γίνεται ένας ακόμα ευτυχισμένος φίλος του blog αυτού, καθώς παίρνει στα χέρια του ζεστό-ζεστό το κομμάτι που ζήτησε:

Είμαστε δυό:

«Είμαστε δυο, είμαστε δυο
κι η ώρα σήμανε οχτώ
κλείσε το φως χτυπά ο φρουρός
το βράδυ θα ‘ρθουνε ξανά
Ένας μπροστά, ένας μπροστά
κι οι άλλοι πίσω ακολουθούν
με τη σιωπή κι ακολουθεί
το ίδιο τροπάρι το γνωστό

Βαράνε δυο, βαράνε τρεις
βαράνε χίλιοι δεκατρείς
πονάς εσύ, πονάω κι εγώ
μα ποιος πονάει πιο πολύ
θα ‘ρθει καιρός να μας το πει

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς
καβάλα πάμε στο καιρό
με τον καιρό, με τη βροχή
το αίμα πήζει στη πληγή
ο πόνος γίνεται καρφί

Ο εκδικητής, ο λυτρωτής
είμαστε δυο είμαστε τρεις
είμαστε χίλιοι δεκατρείς»

Μουσική, στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης

Κατεβάζετε από ΕΔΩ

Μόνιμος σύνδεσμος 7 Σχόλια