η μπαλάντα του οπερατέρ

Οκτωβρίου 14, 2007 at 4:12 μμ (Δημητριαδη, Ελληνικά, Μπιρμαν, Μικρουτσικος)

 

Δύσκολη, η επιλογή του κομματιού και πάλι. Αφού κανένας δεν δίνει παραγγελία για κομμάτι, αναγκάζομαι (με κουράζετε, το ξέρετε;) να ψάξω και να βρω τι θέλω εγώ να ανεβάσω.

Σήμερα λοιπόν, ακούγοντας κάποια κομμάτια, μου ήρθε στο μυαλό, ο Θάνος Μικρούτσικος. Έβαλα τον δίσκο να παίζει. Τα «Πολιτικά Τραγούδια». Οποιοσδήποτε, έχει ασχοληθεί λίγο με το πολιτικό τραγούδι, είναι δύσκολο να μην γνωρίζει τον εν λόγω δίσκο.

Στην συλλογή αυτή παρουσιάζονται μελοποιήσεις (από τον Θάνο) ποιημάτων του Βολφ Μπίρμαν αλλά και του Ναζίμ Χικμέτ. Οι ΕΚΚΕτζήδες τότε, -μαοϊκοί μέχρι το κόκκαλο δηλαδή- Θάνος Μικρούτσικος και Μαρία Δημητριάδη, συνεργάζονται σε έναν δίσκο με πολύ ενδιαφέρον και «υπερ»επαναστατικό (ψιλοαριστερίστικο) περιεχόμενο. 

Σήμερα λοιπόν ασχολούμαστε, με ένα τραγούδι σε στίχους του Βόλφ Μπίρμαν. Ο συγκεκριμένος αν και είχε γεννηθεί στην Δυτική Γερμανία, μετακόμισε στην Ανατολική Γερμανία, η οποία όμως δεν του άρεσε και τόσο πολύ και μας την… έκανε  με ελαφρά πηδηματάκια για το Αμέρικα.

Οι στίχοι του παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον αν μη τι άλλο. Στην μπαλάντα του οπερατέρ, ο Μπίρμαν κριτικάρει την άποψη της μη βιας που ενστερνιζόταν και κόστισε στην Χιλή την πορεία της προς την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού, αλλά και την ίδια την ζωή του Αλιέντε.

Οι στίχοι:

Η Μπαλάντα του Οπερατέρ

«Στο Σαντιάγκο, στης σφαγής τα χρόνια, πέσαν πολλοί
και πού να βρεις ονόματα
Και με μια λέξη – να ποια είναι η Χιλή –
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του

Αχ,
η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα –
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα

Σύντροφοι γνωστό αυτό –
ήταν, είναι, και μένει αληθινό.
Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular

Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει.
Είδα τη δουλειά των στρατιωτών
το μακέλεμα
Είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
– το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο
για να σωθεί

Και τα τουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουν τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς

Αχ, η δύναμη βγαίνει απ’ τις γροθιές

…κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα»

Το κατεβάζετε από ΕΔΩ

4 σχόλια

  1. erythros said,

    Λοιπόν, σού ‘χω ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, αλλά μάλλον εύκολη… Δεν έχω την εκτέλεση του «Είμαστε δυό» του Θεοδωράκη την κλασσική από στούντιο.

  2. erythros said,

    Λοιπόν, σού ‘χω ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, αλλά μάλλον εύκολη… Δεν έχω την εκτέλεση του «Είμαστε δυό» του Θεοδωράκη την κλασσική από στούντιο.
    Και μόλις παρατήρησα ότι και οι δύο εκτελέσεις του which side are you on είναι η εξής μία, της Merchant.

  3. tzavelas said,

    Ερυθρέ σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την επισήμανση. Νομίζω πως το διόρθωσα. Όσο για την παραγγελιά θα είναι πολύ σύντομα κοντά σου. Συνέχισε έτσι, μέχρι στιγμής αναδεικνύεσαι σε πολύτιμο συνεργάτη ετούτου εδώ του blog. Ιδιαίτερα όσο ο έτερος συνεργάτης, διαβάζει για την εξεταστική του και μας έχει αφήσει στα κρύα του λουτρού.

  4. epaideia said,

    «…κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του»… Βλέποντας τον πεσμένο Γιαπωνέζο δημοσιογράφο στη Μιανμάρ να φωτογραφίζει -την έσχατη στιγμή- τον εκτελεστή του, είχα την αίσθηση ότι κάπου το είχα ξαναδεί. Διαβάζοντας τους στίχους του Β. Μπίρμαν κατάλαβα πού. Ίδιες οι εξουσίες. Αλλάζουν μόνο οι τόποι, οι χρονολογίες και τα ονόματα. Όταν πετούν τη μάσκα το ίδιο πάντα αποτρόπαιο πρόσωπο. Σε ευχαριστώ που μου το θύμισες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: